Mirosław Grochowski

 

II Konferencja Gmin Obszaru Metropolitalnego Warszawy

Izabelin, 23 kwietnia, 2008 r.

 

Sprawozdanie

 

23 kwietnia 2008 roku w Izabelinie odbyła się „II Konferencja Gmin Obszaru Metropolitarnego Warszawy”. Głównym celem konferencji było podjęciem dyskusji na temat rozwiązywania problemów obszarów metropolitalnych w Polsce, w tym obszaru tak specyficznego jakim jest obszar metropolitalny Warszawy (program konferencji w załączeniu).

 

Otwierając konferencje Pan Witold Malarowski – Wójt Gminy Izabelin stwierdził, że kilka lat dyskusji na temat obszarów metropolitalnych nie przyniosło żadnych konkretnych rezultatów. Kolejne wprowadzające wystąpienia potwierdziły odczucia wielu przedstawicieli samorządów. Pan Andrzej Wielowieyski wskazał, że brak jest właściwie wszystkiego co potrzebne dla funkcjonowania obszarów metropolitalnych: brak rozwiązań legislacyjnych, brak doświadczeń w budowaniu struktur zarządzających skomplikowanymi układami przestrzenno – funkcjonalnymi, brak strategicznego myślenia o metropoliach i o strategiach dla metropolii. Powiedział także, że obszar metropolitalny potrzebuje przede wszystkim gospodarza – podmiotu, który weźmie na siebie obowiązek planowania i zarządzania rozwojem dla dobra wspólnego mieszkańców i gmin obszaru metropolitalnego.

 

W czasie konferencji poruszono ogólne sprawy ustrojowe, kwestie organizacyjne związane z procedurą przygotowywania tzw. ustawy metropolitalne, oraz kwestie szczegółowe dotyczące potencjału metropolitalnego i działań mobilizujących ten potencjał.

 

W części wprowadzającej ]Wojewoda Mazowiecki Jacek Kozłowski poinformował o pracach legislacyjnych nad projektem ustawy metropolitalnej, zapowiadając na koniec maja 2008 proces szerokich konsultacji społecznych. Stwierdził też, że ustawa ta nie wprowadzi kolejnego szczebla administracji. Reprezentujący Marszałka Mazowieckiego Tomasz Sławiński, główny projektant planu zagospodarowania przestrzennego OMW, jednoznacznie opowiedział się za utrzymaniem kompetencji planistycznych dotyczących obszarów metropolitalnych przy samorządzie wojewódzkim. Reprezentujący patronującą konferencji Prezydent Warszawy Sekretarz Miasta Jarosław Maćkowiak stwierdził, iż gminy podwarszawskie i sama Warszawa nie mają innego wyjścia jak współpracować ze sobą,  zaś „przyszła ustawa winna uwzględniać specyfikę aglomeracji warszawskiej”.

 

I sesja panelowa

 

W pierwszej sesji panelowej przewodniczący GKU-A arch. Adam Kowalewski przypomniał sięgającą okresu I wojny światowej historię planowania Warszawy. Zaznaczył iż: „Planowanie metropolii winno podejmować podstawowe zagadnienia rozwoju przestrzennego, nie dublując jednak zadań planowania województw i planowania lokalnego, dlatego racjonalne zdefiniowanie jego celów będzie trudne.” Mówiąc o wyzwaniach jakie stoją przed planowaniem tych obszarów dr Kowalewski wymienił: wymagającą zintegrowanego planowania korzystną dla wielkich miast zasadę koncentracji, wymagająca kontroli spontaniczną suburbanizację, konieczność budowania prawidłowej struktury przestrzennej, ochronę i tworzenie przestrzeni publicznych metropolii – o unikatowej wartości dla wszystkich mieszkańców obszaru, ochronę metropolitalnych ekosystemów.

 

W swym wystąpienie doradca ministra infrastruktury arch. Macieja Borsa zapowiedział, że nie będzie ustanawiany nowy metropolitalny podmiot planistyczny. Przypomniał o integracyjnej funkcji planowania, zaznaczył konieczność zwiększenia w nim udziału społeczeństwa oraz potrzebę znacznie lepszej koordynacji pomiędzy planami regionalnymi a planami miejscowymi.

 

W dyskusji na temat planowania na obszarach metropolitalnych zarysowały się różnice poglądów. Z jednej strony poddawano w wątpliwość zasadność powoływania odrębnych struktur do planowania i zarządzania metropolią, z drugiej zaś wskazywano na przykład Warszawy ze suikzp z ustaleniami wiążącymi dla gmin dowodzący, że różne formy „ustaleń wiążących” – narzuconych gminom rozwiązań funkcjonalno-przestrzennych, nie są instrumentem, który skutecznie pozwala kontrolować i kształtować kierunki zagospodarowania przestrzennego miast. Wojewoda Mazowiecki w polemice uzasadniał, że przy trudnych zadaniach do realizacji nowy podmiot zarządzający jest potrzebny.

 

W dostarczonych uczestnikom konferencji tezach prof. Huberta Izdebskiego z UW przedstawiono koncepcję wyodrębnienia obszarów metropolitarnych w strukturze władz publicznych. W tezach tych wskazuje się, że podstawowe znaczenie dla określenia kierunków metropolizacji ma ustalenie zadań obszarów metropolitalnych. Obszar metropolitalny powinien być strukturą „lekką” – zgodnie z zasadą pomocniczości wykonywać tylko zadania niezbędne na tym szczeblu. Podstawowym – definiującym miejsce obszaru metropolitarnego w systemie administracji publicznej – zadaniem powinno być przygotowanie i uchwalanie planu zagospodarowania przestrzennego obszaru metropolitalnego, który to plan zawierałby ustalenia wiążące dla gmin położonych  na tym obszarze. Kwestia organów obszaru metropolitalnego jest wtórna do kwestii zadań – i powinna być rozstrzygana po ścisłym ustaleniu koniecznych zadań i kompetencji.  

 

II sesja panelowa

 

Na początku drugiej sesji panelowej uczestnikom konferencji zaprezentowano wyniki badania opinii społecznej przeprowadzonego przez CBOS pt. „Ankieta metropolitalna.” Najważniejszymi celami badania przeprowadzonego na zlecenie Stowarzyszenia Metropolia Warszawa były:

 

a/  identyfikacja postaw mieszkańców wobec metropolii warszawskiej, zarówno w aspekcie emocjonalnym (czy czują się jej mieszkańcami) jak i praktycznym – jaki obszar terytorialny powinien obejmować, ich zdaniem, region metropolitalny Warszawy. Przedmiotem zainteresowania był więc istniejący potencjał pro-integracyjny w jego subiektywnym wymiarze;

 

b/ ustalenie priorytetów w sferze inwestycji i zadań, które powinny być zrealizowane w pierwszej kolejności w obszarze metropolitalnym;

 

c/ identyfikacja listy spraw, które należy rozwiązywać wspólnie w ramach obszaru metropolitalnego.

 

Z badań wynika, że sposób postrzegania regionu metropolitalnego Warszawy przez mieszkańców stolicy w zauważalnym stopniu cechuje pewien rodzaj „centryzmu”. W opinii zdecydowanej większości badanych warszawiaków obszar tego regionu powinien być ograniczony do miejscowości leżących w bliskiej odległości od Warszawy. Pozawarszawski punkt widzenia jest nieco odmienny. Wprawdzie duża część osób spoza stolicy (45,5%) uważa, że region metropolitalny powinien obejmować Warszawę i przyległe miejscowości, lecz z drugiej strony 20,2% sądzi, że region powinien być zdecydowanie bardziej rozległy. Ta odmienność punktów widzenia jest najlepiej widoczna, gdy analizuje się wyniki w podziale na poszczególne powiaty. Zwolennikami rozległego regionu metropolitalnego są w większości mieszkańcy powiatów: żyrardowskiego, grójeckiego, pułtuskiego i  sochaczewskiego. Zdecydowana większość respondentów wskazywała, że najważniejsze spoiwo obszaru metropolitalnego Warszawy to wspólne interesy gospodarcze, rynek pracy oraz połączenia komunikacyjne.

 

Na czele listy spraw które powinny być rozwiązywane/zarządzane wspólnie dla całego obszaru metropolitalnego - zarówno mieszkańcy Warszawy jak i gmin pozawarszawskich umieścili: sieć kolejową, komunikację publiczną na całym obszarze, koordynację transportu kolejowego z miejską komunikacją publiczną, zarządzanie drogami oraz informowanie o możliwościach rozwoju gospodarczego. Na pierwszym miejscu listy inwestycji najbardziej potrzebnych dla rozwoju obszaru metropolitalnego Warszawy znalazła się zaś budowa dróg dojazdowych do Warszawy i tras szybkiego ruchu. W następnej kolejności wskazywano: modernizację linii kolejowych i budowę nowych linii lekkiej kolei (WKD) do miast nie obsługiwanych transportem szynowym, budowę oczyszczalni ścieków i budowę obiektów sportowych. Dla mieszkańców gmin leżących w obszarze metropolitalnym ważniejsza jest budowa i modernizacja szpitali oraz budowa wysypisk odpadów a dla mieszkańców stolicy – budowa innych portów lotniczych.

 

Według respondentów zagrożeniem dla rozwoju obszaru metropolitalnego Warszawy nie jest konkurencja innych metropolii w Polsce czy w Europie. Natomiast jako problem wskazywano niechęć do współpracy między gminami/miastami obszaru metropolitalnego ze względu m.in. na brak doświadczeń związanych z taką współpracą., brak zainteresowania mieszkańców do myślenia i działania w ramach całej metropolii, brak zainteresowania rządu problemami Metropolii, a także dominacja Warszawy w całym układzie metropolitalnym. Jednocześnie jednak ponad połowa badanych (58,9%) nie widzi potrzeby powołania, obok już funkcjonujących władz samorządowych, wspólnych władz dla zarządzania regionem metropolitalnym.

 

Uczestnicy drugiej sesji panelowej moderowanej przez prezesa SMW Andrzeja Wielowieyskiego skupili się na wybranych problemach strategii rozwoju OMW. Tomasz Sławiński przedstawił kryteria delimitacji OMW zastosowane w pracach Mazowieckiego Biura Planowania Regionalnego nad Planem Zagospodarowania Przestrzennego Obszaru Metropolitalnego Warszawy. Ideą delimitacji było takie nakreślenie granic obszaru metropolitalnego by możliwe było „efektywne wykorzystanie przestrzeni, rozumianej jako układ sieci i funkcji jednostek osadniczych w powiązaniu z systemami infrastruktury transportowej i technicznej, która zapewnia optymalną dostępność miejsc pracy i usług oraz gwarantuje racjonalne wykorzystanie zasobów środowiska”. W pracach nad delimitacją prowadzono analizy: cech funkcjonalnych, fizycznych i społeczno-ekonomicznych (analiza wskaźnikowa i problemowa); związków funkcjonalno-przestrzennych i problemów przestrzennych występujących na obszarze, w tym zamierzenia inwestycyjne (analiza problemowa); podziału administracyjnego (analiza formalna). W grupach zagadnień delimitacyjnych znalazły się: przestrzeń, środowisko, społeczeństwo, gospodarka, transport, infrastruktura techniczna, inwestycje celu publicznego. Założenia planu przygotowanego przez MBPR przedstawiały się następująco:

 

W sferze celów rozwojowych planu: tworzenie warunków przestrzennych do rozwoju funkcji metropolitalnych Warszawy; budowanie więzi z miastami obszaru metropolitalnego oraz regionem; podniesienie poziomu życia mieszkańców, jego jakości i otwartości do poziomu zachęcającego do osiedlania się w nim oraz podejmowanie nauki i pracy; zahamowanie narastającego chaosu przestrzennego, urbanistycznego, architektonicznego i degradacji stref przyrodniczych oraz rozwój w kierunku porządku, harmonii przestrzennej i szlachetności wyrazu architektonicznego; budowanie tożsamości obszaru i mieszkańców, inicjatyw społeczeństwa obywatelskiego i kreowanie patriotyzmu lokalnego.

 

Plan przygotowany został dla pełnienia funkcji: regulacyjnej – wyznaczenia wiążących ustaleń dla jednostek podporządkowanych Samorządowi Województwa Mazowieckiego w zakresie realizacji określonych w planie działań i zadań; koordynacyjnej – koordynowania ponad-lokalnych programów, przedsięwzięć publicznych i oddziaływania planu na zachowania innych podmiotów polityki przestrzennej; negocjacyjno-ofertowej – wykorzystania planu jako płaszczyzny uzgadniania celów wojewódzkiej polityki    przestrzennej z politykami gmin i powiatów; promocyjno-edukacyjnej – wykorzystania planu jako podstawy do tworzenia pożądanego z punktu widzenia strategicznych         celów rozwoju wizerunku obszaru

 

Anna Jankowska z Instytutu Problemów Współczesnej Cywilizacji Politechniki Warszawskiej skupiła się w swoim wystąpieniu „Warszawa akademicka” na potencjale naukowym Warszawy, tak ważnym dla jej rozwoju jako metropolii. Wskazała, że w Warszawie działa 15 uczelni publicznych i 59 niepublicznych prowadzących kształcenie na niemal wszystkich kierunkach studiów oraz 35 instytutów PAN i ponad 70 jednostek badawczo-rozwojowych. W tych ośrodkach naukowych uprawia się prawie wszystkie dyscypliny naukowe. W Warszawie kształci się ponad 15% polskich studentów i ok. 19% doktorantów, a kadra uczelni publicznych stanowi 15% akademickiej kadry krajowej. „Jednak nie ilość jest tu najważniejsza. W pierwszej dziesiątce uczelni akademickich w Polsce – wg. rankingu Perspektyw z roku 2007 – znalazły się: Uniwersytet Warszawski (1 miejsce), Szkoła Główna Handlowa (3) Politechnika Warszawska (4) i Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego (10). Wśród szkół niepublicznych w pierwszej dziesiątce jest 6 uczelni warszawskich. O potencjale intelektualnym Warszawy, stanowiącym kapitał kulturowy i fundament życia akademickiego, świadczy też zbliżający się już do 25% udział osób z wyższym wykształceniem wśród ogółu zatrudnionych…. Brak jest jednak jasnego określenia roli środowisk generujących nowe wartości intelektualne w budowaniu potencjału rozwojowego miasta. Przestrzeń akademicka to nie tylko uczelnie, biblioteki i laboratoria, czy akademiki i kluby, w których pracują, żyją i bawią się akademicy, ale też całe części miasta, którym akademickość nadaje ton, takie swoiste dzielnice łacińskie, przyciągające innych mieszkańców i turystów. Ten szczególny snobizm może też stawać się ważnym impulsem rozwoju życia intelektualnego i kulturalnego… Okolice Uniwersytetu, otoczone uczelniami Pole Mokotowskie, a na południu miasta campus SGGW są miejscami o ugruntowanej już tradycji i klimacie. Dlatego tak ważne jest utrzymanie Akademii Sztuk Pięknych w miejscu, w które wrosła przez kilkadziesiąt lat, zagospodarowanie Pola Mokotowskiego jako przestrzeni kulturalno-rekreacyjnej, powiązanej z życiem otaczających je uczelni, a jednocześnie dającej oddech wielkiemu miastu, sprzyjanie wrastaniu SGGW w tkankę południowej Warszawy”.

 

Paweł Bochniarz, Członek Zespołu doradców Premiera ds. Kapitału Społecznego zajął się w swej prezentacji rolą kapitału intelektualnego w rozwoju miast i regionów. Przedstawił warunki dla budowy tegoż kapitału, w tym konieczność tworzenia systemu kształcenia: od nauczania wczesnego przez edukację na szczeblach pośrednich do kształcenia wyższego i ustawicznego, zapewniającego odpowiedni poziom umiejętności i elastyczność w dostosowaniu się do potrzeb rynku pracy. Szczególnie mocno podkreślona została sprawność działania i zdolność adaptacyjna firm i wyższych uczelni. Proces adaptacji musi zachodzić nieprzerwanie. W innym przypadku podmioty te staną się przestarzałe i mało konkurencyjne. Rolą władz jest wspieranie przedsięwzięć, które sprzyjać będą rozwojowi sektora edukacyjnego i tworzeniu jego powiązań z instytucjami i firmami, które generują popyt na innowacyjne rozwiązania i kadry. Referujący stwierdził, że warunkiem tego by obszar metropolitalny Warszawy stał się regionem wiedzy jest budowanie relacji między sektorami: biznesu, edukacji, szeroko rozumianego kształcenia i zaawansowanych technologii. Jako przykładu użył projektów realizowanych w ramach tzw. living labs w różnych krajach europejskich. Projekty te pozwalają promować współpracę między sektorami i mają wybitnie instrumentalny charakter, wspierając działania z zakresu administracji i zarządzania.   

 

Korespondującym z wystąpieniem na temat kapitału intelektualnego była prezentacja Mirosława Sielatyckiego, Zastępcy Dyrektora Biura ds. Edukacji Urzędu Miasta zatytułowana: „Edukacja i kapitał społeczny”. Referujący wskazał, że: „warszawska edukacja funkcjonuje w kilku kręgach oddziaływania: miejskim (jako element miasta stołecznego Warszawy), metropolitalnym (jako metropolitalny obszar edukacyjny), mazowieckim (jako siedziba wojewódzkich instytucji edukacyjnych), ogólnopolskim (jako najsilniejszy ośrodek akademicki i naukowy kraju), regionalnym (jako atrakcyjne centrum dla wschodnich sąsiadów Polski), europejskim (jako część europejskiego obszaru edukacyjnego UE), światowym (jako część globalizującego się świata)…. W ostatnich latach coraz intensywniej rozwijają się relacje w kręgu europejskim i regionalnym. Z każdym rokiem rośnie też rola kręgu metropolitalnego…. Oświatą zajmują się autonomicznie poszczególne samorządy terytorialne, jednak w sensie funkcjonalnym realnie istnieje „warszawski metropolitalny obszar edukacyjny”. Warszawa obsługuje edukacyjnie okoliczne gminy i powiaty na wszystkich szczeblach edukacji, poczynając od przedszkoli. Najsilniejsze związki łączą Warszawę z sąsiednimi gminami w zakresie korzystania z oferty szkolnictwa ponad-gimnazjalnego (zarówno ogólnokształcącego, zawodowego, jak policealnego) oraz szkolnictwa wyższego. W metropolii warszawskiej występują intensywne „przepływy edukacyjne”, zwykle w jednym kierunku - z peryferii do centrum. Obszar metropolii warszawskiej jest istotnie zróżnicowany edukacyjnie. Najprostszym wskaźnikiem tego zróżnicowania są wyniki sprawdzianów i egzaminów zewnętrznych (sprawdzian po szkole podstawowej, egzamin po gimnazjum, matura). Warszawa posiada średnio lepsze wyniki od otaczających gmin. Jednak stolica nie jest jednorodna edukacyjnie, posiada „trudne dzielnice” (Praga Północ, Targówek, Wola). O edukacji w metropolii warszawskiej, stwierdzi Mirosław Sielatycki,  należy myśleć w kategoriach kapitału ludzkiego i kapitału społecznego. Granice administracyjne między gminami nie mają w tym przypadku znaczenia. Należy zauważyć, że za wysokimi potencjałami kapitału ludzkiego (np. poziom wykształcenia) nie idzie wysoki poziom kapitału społecznego, w czym przeszkadza niski stopień zaufania społecznego, niskie zaangażowanie w działalność społeczną, niskie poczucie lokalnej tożsamości.

 

Kolejny uczestnik panelu, Wojciech Diemianowicz z Uniwersytetu Warszawskiego poruszył kwestię związków innowacyjności z rozwojem lokalnym i regionalnym. Występowanie tych związków jest bezsprzeczne: innowacyjne regiony – w sensie potencjału do generowania innowacji i zdolności do ich absorpcji - rozwijają się szybciej. Jednakże tworzenie innowacyjnego środowiska trudno zadekretować a sam fakt występowania różnych czynników teoretycznie sprzyjających innowacyjności nie gwarantuje, że pojawi się ona i przełoży na sferę praktyczną, czyli konkretne impulsy rozwojowe w pożądanych dziedzinach gospodarki. Wymiar przestrzenny gospodarowania jest ważny w kontekście innowacyjności wtedy, gdy na danym obszarze tworzone są odpowiednie warunki instytucjonalne, organizacyjne i techniczne (infrastruktura). Pomysły budowania klastrów dr Ziemianowicz uznał za nierealne, gdyż ze swej istoty klastry to efekt łączenia się firm w sieci bez tworzenia sformalizowanych struktur. Nie znaczy to jednak, że władza publiczna nie ma nic do zrobienia a miejsce lokalizacji działalności jest bez znaczenia dla firm. Firmy, zachowując się racjonalnie ekonomicznie, zawsze szukać będą najbardziej sprzyjających im warunkom dla prowadzenia działalności. Rolą strategów, planistów i władz jest tworzenie takiego środowiska, które przyciągnie te firmy i inwestorów, których profil działalności jest wpasowany w wizje rozwoju i strategiczne plany działania. Wojciech Dziemianowicz mocno podkreślił, że zjawisko innowacyjności firm działających na terenie wojewódzkiego ma charakter spolaryzowany przestrzennie co należy rozumieć jako koncentrację firm innowacyjnych w Warszawie i jej obszarze metropolitalnym. Koncentracja ta jest bardzo wyraźna i postępuje nadal, co jest oczywiście przyczyną wielu pozytywnych zjawisk i procesów w sferze gospodarki i rynku pracy. Jednocześnie jednak ma negatywny wpływ na rozwój regionu jako całości i jest powodem postępującej niewydolności infrastrukturalnej układu jaki tworzy Warszawa z otaczającymi ją gminami.

 

Ostatnim panelistą był Marek Mikos, Dyrektor Biura Architektury i Planowania Przestrzennego M.St. Warszawy. W swoim wystąpieniu: „Planowanie przestrzenne a strategiczne cele rozwoju” wskazał na problemy tworzenia planów zagospodarowania przestrzennego i koordynacji działań pro-rozwojowych na obszarach o złożonych strukturach funkcjonalno-przestrzennych. Odnosząc się do doświadczeń Warszawy z ostatnich kilkunastu lat zauważył, że stosowane dotychczas bądź dyskutowane obecnie rozwiązania dotyczące planowania przestrzennego muszą być widziane w perspektywie szerszych mechanizmów zarządzania rozwojem. Fragmentaryzacja władzy w obszarach powiązanych funkcjonalnie, wynikająca z istniejących rozwiązań ustrojowych, jest podstawową kwestią jeśli mówi się o możliwościach harmonizacji rozwoju społecznego, gospodarczego czy przestrzennego. Dostrzeżenie wspólnoty interesów przez różne jednostki samorządu terytorialnego z obszaru funkcjonalnego uznane zostało za jeden z warunków współdziałania w rozwiązywaniu problemów tychże obszarów. Marek Mikos podkreślił wielokrotnie, że fragmentaryzacja władzy ma negatywny wpływ na działania związane z zagospodarowaniem przestrzeni, dotyczy to także układu miasto centralne – obszar metropolitalny. Współpraca oparta na wiedzy, doświadczeniu i zaufaniu stwarza szanse działania dla dobra wspólnego mimo zróżnicowanych, czasami sprzecznych interesów i  konfliktów wynikających z antynomii: lokalność – metropolitalność. Koniecznym jest określenie sfer wspólnych interesów oraz mechanizmów i narzędzi umożliwiających współpracę.

 

Podsumowanie konferencji

 

W podsumowaniu konferencji Mirosław Grochowski z Zakładu Geografii Miast i Organizacji przestrzennej Wydziału Geografii i Studiów Regionalnych Uniwersytetu Warszawskiego powiedział m. in.: że dyskusje na temat metropolitalności i planowania rozwoju obszarów metropolitalnych odbywające się przy okazji różnych konferencji, forów, seminariów itp. z konieczności są przyczynkowe, gdyż nie wiadomo jaką postać przybierze podmiot odpowiedzialny za rozwój obszarów metropolitalnych. Od konstrukcji ustrojowej obszarów metropolitalnych zależeć będzie m.in. instrumentarium planistyczne. Poglądy dotyczące możliwych czy pożądanych rozwiązań prawnych są różne. Przed podjęciem wiążących rozstrzygnięć potrzebna jest debata, która będzie nie tylko formą konsultacji z tymi, których przyjęte rozwiązania dotkną. Debata ta pełnić będzie także bardzo ważną funkcje edukacyjną. Zarządzanie rozwojem obszarów metropolitalnych będzie łatwiejsze i bardziej skuteczne, gdy gminy dostrzegać będą występujące złożone powiązania funkcjonalne i inne, wynikające z określonego sąsiedztwa oraz korzyści wspólnego działania w rozwiązywaniu problemów. Kluczową będzie też umiejętność identyfikowania interesów, które są wspólne oraz określania potencjalnych i istniejących pól konfliktów, których występowanie przyczyniać się może do dysfunkcjonalności całego układu metropolitalnego oraz powodować uciążliwości dla poszczególnych gmin.

 

Mirosław Grochowski stwierdził także, że wypowiedzi panelistów i przebieg dyskusji są kolejnym potwierdzeniem, jak złożoną i trudną jest kwestia zarządzania rozwojem obszarów metropolitalnych. Wymaga ona zaproponowania przemyślanych rozstrzygnięć w sensie uregulowań prawnych i podjęcia działań mających na celu planowanie rozwoju w taki sposób, by w pełni wykorzystać potencjał nagromadzony w miastach centralnych metropolii i otaczających je obszarach. Obszary metropolitalne istnieją obiektywnie. Nie funkcjonują one jednak jako jednostki o wyjątkowym charakterze w układzie terytorialnym kraju i w systemie administracji publicznej. Im dłużej trwać będzie taka sytuacja tym więcej szkód poniosą te obszary jako całość a także poszczególne gminy wchodzące w ich skład. 

 

Z dyskusji w czasie konferencji wynika, że istnieje obiektywna potrzeba zorganizowania prac nad rozwiązywaniem strategicznie ważnych problemów obszaru metropolitalnego Warszawy. W prace te powinni być włączeni przedstawiciele Warszawy, gmin OMW oraz różnych środowisk profesjonalnych, mi.in tych które działają w dziedzinach kluczowych dla rozwoju funkcji metropolitalnych Warszawy i je obszaru. Organizacja prac zespołów to kwestia do dyskusji, natomiast bezdyskusyjna jest potrzeba ich szybkiego powołania i zorganizowania prac.

 

Stowarzyszenie Metropolia Warszawa głosem swego Prezesa zaapelowało, by gminy aktywnie włączyły się do debaty o obszarach metropolitalnych. Wszelkie kontakty, dyskusje i konsultacje z parlamentarzystami będą konstruktywne wtedy, gdy stanowisko gmin jest jasno wyartykułowane a krytyka czy proponowane koncepcje rozwiązań uzasadnione.

 

 

Prezentacje i wyniki dyskusji jaka miała miejsce w czasie trwania konferencji dostarczyły ciekawego materiału, który może być wykorzystany w czasie konsultacji ustawy metropolitalnej. Materiał ten wymaga jednak konkretnego uzupełnienia opiniami, ocenami, propozycjami alternatywnymi, uzasadnieniami pozytywnych i negatywnych opinii. Niezbędne jest więc większe zaangażowanie gmin – członków Stowarzyszenia Metropolia Warszawa w dyskusje na temat zadań, szans, zagrożeń, potencjalnych rozwiązań itp. dotyczących rozwiązań dla obszarów metropolitalnych. Konieczne jest zebranie opinii gmin i przygotowanie materiałów, które zaprezentują stanowisko środowiska samorządowego gmin obszaru metropolitalnego Warszawy. Stowarzyszenie Metropolia Warszawa powinno zainicjować konsultacje propozycji ministerialnych.  



Początek strony
Metropolia Warszawa | www.metropolia.warszawa.pl | 2017